එය පැහැබර උදෑසනක් විය.

රාව ප්‍රතිරාව නංවන කුරුළු කූජනයෙන් හාත්පස ප්‍රමුදිතව තිබුණේය. අතොරක් නැති ව කරන කිචි බිචිය පරිසරය සිසාරා ගිගුම් දුන්නේය. මේ අපූරු උදෑසනේ උන්ටත් දොඩමලූ වන්නට තරම් කාරනා බොහෝ මුණ ගැසී ඇතැයි මට සිතුණි.

තුරු පෙළ සැඩ කිරණ අවුරමින් යෝධ පියස්සක් තනා තිබුණේය. අපි විසල් තුරු පියස්ස යටින් ගමන් කරමින් උන්නෙමු. විටෙක තෙත පිණි වලින් පහර දෙමින් ද තවත් විටෙක තුරුපත් හා මල් පෙති වලින් දමා ගසමින්ද ඔවුහූ අපට ආදරයෙන් තරවටු කලහ.

අද ඔයා හරි ලස්සනයි…. නිල්පාට පුංචි ලස්සන හීනයක් වගේ. ඒක මං අරන් තියාගන්නව… පරිස්සමට

ඔහු මගේ නෙතට එඛෙමින් කීයේය.

ඔයත් ලස්සනයි නෙ… දන්නවද ලස්සන මොන වෙලාවටද කියල? ඔහුගෙ දෙනෙත් හා රණ්ඩු වෙමින් ම මම ඇසීමි.
දොයියගත්තහම ද? මං නිකං යමරජ්ජුරුවෝ වගේ නේ ?
ඔහු මහා හඩින් සිනාසෙන්නට වූයේය.

නැහැ….නැහැ..නැහැ….දේවදූතයෙක් වගේ , හැමෝටම ආදරේ කරන මම කීමි.
එහෙනම් ඉතිං දේවදූතයො පෙත්සම් ගහයි
තාම එහෙම කළේ නැහැනේ ඉතිං…ඒ කියන්නේ ඒගොල්ලොත් පිළිගන්නව.

මං ලස්සන කතාවක් නම් දන්නේ නැහැ…. ඒත් මං සතුටෙන් ඉන්නව ඔයා ලඟදි ..මං දන්නෙ එපමණයි…. එපමණයි… එපමණයි
ඔහුගේ දෙනෙත යළිත් වතාවක් අනන්තය සිරකර ගත්තේය.

මගෙ නෙතට කඳුළු පුරන හැමට විටම තෙත් වූයේ ඔහුගේ නෙතය. මහද දුකින් බර වෙන හැම විටම සුසුම් නැගුණේ ඔහුගේ මුවින්ය.
කඳුළු ම ඵල දරන බීජ පමණක් සිටුවා තිබුණු බිමෙක ඔහු එක උණුසුම් සිනාවක් වපුරා තිබිණි. එබැවින් කඳුළු ඵල දරා බරවන කලෙක වුව එකම එක සිනා මලක් පූදන්නට එයට හැකිවිණි.
ඔයා පිළිගත්තත් නැතත් ඒක එහෙම තමයි … දේවදූතයෙක් …..
මම මුමුණා ගතිමි.

රිදී කෙඳිති ගඟ දිය රැළි මත ඉහල පහල යමින් රටා ඇන්දේය.

ඉවුර අසබඩ පන් ගාලේ කිරළුන් බිජු රකිමින් උන් හ.  දිය කාවෙකු දියේ ගිලෙමින් ද යළි මතුවෙමින් ද උදෑසන ආහාරය සඳහා ලහි ලහියේ මසුන් සෙවීමෙහි නිරතවිය.

අපි දෙපා ගඟ දියේ ගිල්වා ගෙන උන්නෙමු. සීතල දිය හෙමි හෙමින් පහලට ගලා ගියේය. ඉඳහිට කුඩා මසෙකු මතුවී අපේ පතුල් කිතිකවා එසැණෙන් සැඟව ගියේය.

ඔහු හමුවන හැම විටෙකම ඔහු වෙනුවෙන් යමක් රැගෙන යන්නට මම එකල පුරුදුව සිටියෙමි.

අපි මාරුවෙන් මාරුවල කුඩා මල්ලට අත දමමින් එහි තිබු කජුත් සීනි බෝලත් කෑවෙමු.

සියල්ල කා අහවර වීමෙන් පසු ඔහුගේ කතා මල්ල දිගහැරිණි. එහි එතෙක් වේලා සැඟව හුන් කෝල්යා හා බබායිගා යකින්නද, හිම කුමාරිය සහ කුරුමිට්ටෝ සත් දෙනාද පිළිවෙලින් මා ඉදිරියේ පෙනී සිටියෝය.
ඉනික්බිති, රතු හැට්ටකාරීද සිය කතාන්තර මා ඉදිරියේ දිග හරිමින් උන්නේය.

අවසානයේ හත් පෙති මල අතැතිව ශේන්යා පෙනී සිටියාය.
මල් පෙත්තෙ මල් පෙත්තෙ
උතුරු දෙසට – දකුණු දෙසට
නැගෙනහිරටත්- බටහිරටත්
කැරකි කැරකි මෙහැම දෙසට
මා කියන දේ කරදෙන් මට

ඕ මල් පෙත්තක් කඩා සුළගට විසිකරමින් කීවාය. එසැණින් ඈට ඕනෑ දේ කරගන්නට ඈට හැකිවිය.

අපිටත් හත් පෙති මලක් තිබුණ නම් ..නේද,  ශේන්යා නොපෙනී යන ඇසිල්ලේ මම ඔහුට කීවේමි.
හ්ම්….එහෙම වෙනව නම්
යළිත් ඔහු ගේ දෑසට අනන්තය සිර විණි.

එතැන් පටන් මට සිහින ලැබිණි. නොනිදා පහන් කල හැම රාත්‍රියක් වෙනුවෙන්ම මට සුරඟනන් පිරි සුවදායක නින්දක් ලැබිණි.

ඔහු මාවෙත සිහින සමගින් සුරඟනන්ද තිළිණ කර තිබිණ.

නෙක පැහැ ගල්වා විසිතුරු ලෙස ඉදිවෙමින් තිබූ ලෝකයෙන් යළිත් වතාවක් මා පලවාහරිනු ලැබ තිබිණි.

මම ඔහුට මඳක් ඈතින් ඔහු සමීපයෙහි වූ විසල් තුරට පිටුපා හුන්නෙමි. නිල් අහස තෙක් නැගී සවිමත් අතු පතර නන් අත විහිදුවමින් එතුර යෝධයෙකු සේ අප වසා ගෙන නැගී සිටියේය. හමායන මද සුලඟින් නැටවෙන තුරුපත් ද නැළැවෙන තණපත් ද නගන සිලි සිලි ය හැරුණු කොට අන් සියල්ල ගැඹුරු නිහඩතාවෙක ගිලී තිබුණි.

ඉවසීමෙහි සීමා රේඛා ක්‍රම ක්‍රමයෙන් කෙටි වෙමින් පැවතිණි. ඔහු හඩ අවදි කළේය.
එය ආදරයෙන් හා කරුණාවෙන් අපමණක් උණුසුම් වූත් තෙත් වූත් හඩකි.

ඊයෙ කණාමැදිරියො හුඟක් ආවා ගෙට….කළුවරේ…කවදාවත්ම නැතුව….  ඒ ගොල්ලො ආවේ ඇයි කියල දැන් දන්නව මං…  ඒ ගොල්ලන්ට කියන්න ඕනෙ වුනේ ඔයා අඩනව කියල

හ්ම්…ඊයෙත් හොඳට හඳ පායලා තිබුන…දැක්කද ?
මම මහත් ආයාසයෙන් වචන ගැට ගැසුවෙමි.

ඔව්…ලොකුයි
ඔහු කීවේය.

මං උදේ වෙනකල් ජනේලෙ සීමාවෙන් හඳ නොපෙනී යන තුරුම බලන් උන්න. හුඟා…..ක් සැරයක් වළාකුළු හඳ වහගෙන උන්නෙ, එතකොට කළුවර විතරමයි. ආයෙත් වළාකුළු ඈ……………තට පාවෙලා ගිහින් හඳ එළිය වැටිල තිබුණ. හුඟ වෙලාවක්….
සතුටත් ඒ වගෙයි.. වැහිල හුඟක් වෙලාවට. ඒත්, ඉඳ හිට එඛෙනව..

ඔහු ගැඹුරු සුසුමක් වා තලයට මුදා හරිමින් කීවේය.

කමක් නැහැ, හැමදාම කළුවර නැහැනෙ එහෙනම්….නේද ? කිසිම හැඩයක් නැති සිනා රේඛාවක් ආයාසයෙන් දෙතොල් මත අඳිමින් මම පෙරලා කීවෙමි.

ඔව්, ඉඳහිට එළියයි…ඒත් කළුවරයි හුඟක්….
ඒ හඩ කොහෙදෝ දුර ඈතක සිට මවෙත ආවා සේය.

ඔහු තම දෑසින් අනන්තය සිරකරගෙන සිටියේය.
කොපුල රූටා වැටුණු කඳුළු කැටක් තණපත් අතර සැඟවිණි.

ජල තලය උදා කිරණ උරා ගනිමින් ඝන නීල වර්ණයෙන් දිදුලමින් තිබිණි. එක එක තරමට රැළි නැගෙමින් ද බිෙඳමින් ද වෙරල මත විසිරි විසිරි චමත්කාර ජනක සිත්තමක් නිමැවෙමින් තිබිණ. මා විස්මයෙන් ද බියෙන්ද හැකිලී යන අයුරු ඔහුට වැටහෙන්නට ඇත. ප්‍රශ්නාර්ථයක් මගේ දෑස තුල නලියනු ඔහුගෙ විමසිලි නෙතට හසුවන්නට ඇත.

එවිට ඔහු මාවෙත ට නැමී මූදූ වෙරළක් යි කීවේය.

ප්‍රථම වරට වෙරළක සුමුදු වැලි කැට මා දෙපා ස්පර්ශ කරනු මම විඳ ගත්තෙම්. වෙරළ මත විසිරෙන පෙණ පි~ු දෙපා කිතිකවමින් වැදි වැදී බිදී බිඳී විසිරෙන අයුරු විඳගත්තෙම්. වෙරල තීරයේ ගුල් හාරා විටෙක එතුලට එඛෙමින් ද යළි මතුවෙමින්ද දිවයන රන් පැහැ පුංචි කකුළුවන් ද, සමුදුරට ඉහළින් ගුවන සිසාරා නිදහසේ සැරිසරන ලිහිණින්ද ඔහු මා වෙත රැගෙන ආවේය.

විසිතුරු ඛෙලි කටුද, මූදු ගල් මල් ද මා වෙනුවෙන් වෙරළ මත අතුරා තිබුනා වැන්න. ඒ වන විට උණුසුම් මූදු සුළඟ විසින් මා තුල වූ හුදෙකලාවේත්, ශෝකයෙත්, වේදනාවෙත් හිම පවුරු එකින් එක දියකරන්නට පටන් ගෙන තිබිණි. එබැව් වැටහුනාක් මෙන් එක්වණම ඔහු මා තුරුළු කොට ගත්තේය.
ඔහුගේ මුදු දෙතොල මගේ නලලත මත… දෙනෙත් පියවිණි, කොපුල් තෙත් වී උණුසුම් වනු මට දැණිනි.

කොතරම් වෙලාවක් එසේ උන්නාදැයි මම නොදත්තෙමි.
නංගී
ඔහු මිමිණීය. වෙරළද, වාතලයද, දියරැළ ද එය උරා ගත්තේය. පෙනෙන නොපෙනෙන මානයේ ගහ කොළද, වළාකුළු ද, නිල් අහසද එය උරාගත්තේය. ආදරයේ සියළු විශ්වීය රටා ඔහු නෙත තුල සැරිසරනු මම එදින දුටුවෙමි. මුවගුළු හැරිණ.

එසේ ගොළු ළමයෙකු මුහුදු වෙරළකදී පළමු වරට කතා කිරීම ඇරඹීය.

මම කවුළුවෙන් එපිට බැලීමි. අන් හැම දිනකම වගේ, සියල්ල අළු පැහැයෙන්..අළු පැහැයෙන් විතරක්ම, වර්ණ ගැන්වී ඇත. සියල්ල යනු සියල්ලය…කවුළුවෙන් ඇතුළත මෙන්ම පිටතත්… අහසත්, පොළොවත්, ගහකොළත්, උස් වූ ප්‍රාකාර බිත්තියත් ඒ මත හැම උදෑසනක ම අව්ව තපින්නට එන බලල් තඩියාත්….යන සියල්ල … එක ලෙස.

විශාල වට රවුමක් සහිත හිස් වැස්මක් ද දෙපයට පාවහන් ද ලාගත් මම ගෙවත්තට පිය මැන්නෙමි. කිසිම කිසි දිනෙක නොදුටු, කිසිම කිසිදිනෙක නොදකිනු ඇතැයි මා සිතූ දිගු කන් ඇති, චෙරි ගෙඩියක් තරම් රවුම් නාසයක් ද ඒ දෙපසින් විහිදුනු දිගු කෙස් ගස් කීපයක්ද ඇති රෝස පැහැති අපූරු සත්වයෙකුගෙ හිසක් පමණක් මගේ පාවැසුම් මත නැගී මා හා, මා ලඟින්ම නිතරම ගමන් යන බව මම දැන සිටියෙමි.

ගෙවත්තේ ප්‍රාකාරය ඉස්මත්තට වන්නට විශාලව වැඩුණු පිණි ජම්බු ගසකි.

ඒ වනවිට එතැන ප්‍රාකාරයෙන් මෙපිට ලෝකයත් ඉන් එපිට ලෝකයත් අතර පාලමක් මා වෙනුවෙන් ඉදිවෙමින් තිබිණ. එකල මම කෙතරම් බොළද දරුවකූ වීද යත් ඒ වගක් නොදත්තෙමි.

පුරුදුකාරියක් සේ එක් එක් පසට විහිදුණු අතු ඉති මතින් සිහින් පා තබා මම ගස මුදුනට නැගුණෙමි. මා ගස මුදුනට නගිත්ම ඔහු විසල් ප්‍රාකාරයෙන් එපිට හිඳ මා එනතෙක් බලා හිඳ තිබිණි. මා දුටු සැණින් සිය ගැඹුරු කාරුණික දෙනෙත විහිදා ඔහු සිනාසුණේය.

මේ පැත්තට පනින්න…

ඔහු මට කීවේය. මඳක් පැකිළුණු මම ගස මතම රැඳී
උන්නෙමි.

බය වෙන්නෙපා…වැටෙන්න දෙන්නෙ නැහැ. මං අල්ලගන්නම්

ප්‍රථම වරට මම ඔහු මත විශ්වාසය තැබීමි. ඔහු මා වැටෙන්නට නොදී අල්ලා ගත්තේය.

නගරයේ වාහන දුමෙන් වැසී ගිය, ඝෝෂාකාරි ජනාකීර්ණ මාවත් පසුකොට ඔහු මා රැගෙන ගියේය. විඩාවෙන් හෙම්බත්වූ මිනිසුන්ද, දුකින් පිඩිත මිනිසුන්ද, අශ්වයන් සේ තරඟයට දුවමින්, එකිනෙකා හා පොරවදිමින් කෑ කොස්සන් ගසන මිනිසුන්ද, පළමු වතාවට මම එහි දිටිමි. ත්‍රාසයෙන් හා බියෙන් ඇලළුණු මා, ඔහුගේ සුරත මිටි කොට ඉතා තදින් අල්ලා ගතිමි. මදෙස බලා මදහසක් පෑ ඔහු මගේ අත ඔහුගේ විසල් දෑතට මැදිකරගත්තේය. පළමු වරට රැකවරණයේ සෙවණැල්ල මා මත එලෙෂ පතිතවනා යුරු සිහිනයෙන් මෙන් මම විඳගතිමි.

ඔරලෝසුවේ රාත්‍රී දොළහේ කණිසම සටහන් කරමින් ඔරලෝසු බට්ටා තෙවරක් නාද විණි. හාත්පස රජ කරන කළුවර මැදින් මතුවූයේ දැඩි නිහඩ බවකි. අහුමුළු සිසාරා පැතිරුණු නිහඩ බවට පහර දෙම්න් ඉඳහිට රැහැයි වැලපිල්ලක් හෙමින් හීන් හුළගකට මුහුව යන අන්දම ඕ විඳගත්තාය. ඒ නිහැඩියාවට ඕ ඇළුම් කලාය. උමතුවෙන් මෙන් ආලය කලාය. ඒ, දිවා කල ඇගෙන් සැඟවුණු ලෝකය හැම රාත්‍රියකම නිහඩ බව අතරින් ඈ වෙත පැමිණෙන බැව් දත් බැවිනි. මේසය මත හිස් සුදු කරදාසියක් ද පෑනක් ද ඔහේ වැතිර හිඳියි.

ඇයත් හිස් කඩදාසියත් පෑනත් එක්ව මෙලෙස දින ගණනාවක් ගත කොට තිබිණි. එහෙත් එම එකමුතුවෙහි කිසිදු ඵලයක් මේ මොහොත තෙක් බිහි කරන්නට ඔවුහූ අසමත් වී තිබිණි.
ඇය සුදු කරදාසිය දෙසට යළිත් නෙත් හෙළුවාය.
එය තවම හිස් ය.
පෑන දකුණතේ ඇඟිලි තුඩු වලට හිරවීගත් වනමය. ඇඟිලි තුඩු වලට ලේ පුරා රත් පැහැ ගැන්වී ඇත. අද දිනත් පෙර සේම ගෙවී යනු ඇතැයි පෑනට වුව සිතෙන්නට ඇත. ඇය දිගු සුසුමක් හෙලන්නට වෙර දැරුවාය. එහෙත්, සුසුම් පවා හීතලෙන් මිදී ඇති බව ඈට දැණිනි.
අවසන ඈ හිස්ම හිස් සුදුම සුදු කරදාසිය මත නිල් පැහැයෙන් මෙසේ සටහන් කළාය.

අතැඟිලි අතරින්
මිදී යන ජීවිතය
මවෙතින් ගිලිහෙන්නට නොදී
හැමවිටම ආදරයෙන් එක්කොට
මා මිට මොළවන
කටු අනින – හිම මිදෙන
කිළිපොලන සිසිරයේදිත්
ආදරයේ සහ රැකවරණයේ කබාය පොරවා
මා උණුසුම් කරමින්
වසත් අහසට මා මුදාහල
ආදරණීය මිනිසාණෙනි
මෙහි එන්න – යළි රැගෙන
සෙනෙහස් උණුසුම් සිනාරැල්ලක්
හද කොනෙක – නුඹෙ මතක
හීතලට ගල් වෙලා
නොමිමිණූ ආදරය
දෙතොලතර සිරවෙලා
කාරුණික උරමඩලෙ
හොවා හිස කියනෙමි
මං ඔබට ආදරෙයි මහ හුඟක් ..

හදවත කෙමෙන් සැහැල්ලූ වන බවක් ඈට දැණින. හුස්ම ඉහල පහල දැමීම මදක් පහසු වුනු සෙයකි. ඕ යළිත් කරදාසියට බර වූවාය.

ඔහූ ලෝකයට ආදරය කළේය. අපරිම්ත ඉවසීමකින් ආදරය කළේය. පෙරළා කිසිත් බලාපොරොත්තු නොවීම ආදරය කළේය. අපමණ ආදරයක් හිමි හදවතක් ලබා ඉපිද සිටීම හේතු කොට ගෙන ලෝකයෙන් ඔහු නින්දා ගැරහුම් අපමණක් ලැබුවේය.

බොහෝදෙනෙකු විසින් ඔහුගේ හදවත සපා කා තිබිණි. නින්දාවෙත් අපවාදයෙත් තියුණු උල් ගණනාවකින් ඇන එය සිදුරු කර තිබිණි. ඉන් වැගිරෙන ලෙයින් ඒ හදවත සිප ගන්නවුන්ගේ මුව පවා ලේ තැවරෙනු ඇතැයි ඔහු බිය වූයේය. එද, කිසිත් නොලබාම ඔහු ආදරය කළේය.

සියළු වේදනා තම හදතුල බහා මුද්‍ර්‍රා තබා දිගින් දිගටම ආදරයම කළේය.

හැමවිටම …

අසීමිත …

ඉවසිලිමත් …

උණුසුම් ආදරයක්….

පමණක් තිළිණ කළේය.