සැඳෑ අහස වසා අඳුරු වළාකුළු කැටී ගැසී තිබිණ.
ඒ වන විට හුදෙකලා දින බොහෝ ගණනක් මම ගෙවා තිබිණි.
ප්රාකාරයට එපිටින් ඇසුනේ මිනිසුන් කෑ කොස්සන් ගසන හඩකි. මම වහා ගෙමිදුලට දිව ගියෙම්. පිණි ජම්බු ගස පෙරදා රාත්රිරය තෙක් නොකඩවා ඇදහැළුණු වැහිදියෙන් පෙඟී ගොස් තිබිණි. ගසට බඩ ගෑම මඳක් දුෂ්කර වූයේ නමුදු අවසන ප්රාකාරය එපිටින් වූ දසුන දැක ගත හැකි පමණ එයට නැග ගන්නට මට හැකිවිණි.
ඒ සියළු මිනිසුන් අතර ගැඹුරු කාරුණික දෙනෙත හිමි ආදරණීය මිනිසා හිඳිනු මම දුටුවෙමි. මම ඔහු අන් සියල්ලන්ගෙන් වෙන් කොට හඳුනා ගතිමි. ඔහුගේ කෙස් වැටිය අවුල් ව ගොස් තිබිණ. දෙතොල් වියළී පඩු පැහැ ගැන්වී තිබුණු අතර මුහුණ මැළ වී අඳුරු වී ගොස් ය. කමිසය වැහි දියෙන් තෙත බරිත වී තිබිණි. එහි තැනින් තැන ඉරී ගොස් ය. ඉරුණු තැන් වලින් උණු ලේ බිඳු පිටතට කාන්දුවෙමින් තිබිණ.
ඔවුහූ මහ හඩින් බැණ වදිමින් ද නින්දා කරමින්ද සිටියහ.
ඔවුහු තම තමාට රිසි පරිදි වචන අහුලමින් ඔහුට දමා ගැසුවෝය. ඉන් ඔහු හදවත පැලී ගලන ලේ වල උනුසුම මට දැණිනි. එය මා දවා හළු කළේය.
මම උමතුවෙන් මෙන් කෑ ගැසිමි. එහෙත් එය අසන්නට කෙනෙක් ඔවුනතර නොවුණි. වහා ගෙතුළට දිව ගොස් බිත්තියේ එල්ලා තිබුනු මල්ල කරේ දමා ගත් මා ප්රා කාරයෙන් පැන පොදි කමින් පිටාර ගලන මිනිස් ගග මැදට දිව ගියෙමි.
”එයා හුඟක් හොඳ කෙනෙක්… කරුණාකරල නවත්වන්න ඕක”.. මම මිනිසුන් තල්ලූ කරමින් හඩමින් කෑ ගැසුවෙමි. එය අසන්නට තරම් කිසිවෙකු එහි නොවූයේය. මම ඔවුනට තෙරපී ගෙන ඔවුන් දෙපසට තල්ලූ කරමින් ඔහු සිටි ඉසව්වට ගියෙමි.
එහෙත් ඔහු එතැන නොසිටියේය. දෙනෙත උහුලා ගත නොහැකි පමණ බර වී ඇති සෙයක් මට දැණිනි. හදවත පුපුරා හැලිණ.
කුණාටුවක සේයා ඇඳී ගියේය. අහස කළුවළාකුළු විසුරුවා හැර තිබිණි. සුළි නඟමින් හෝ හඩින් තුරු මුදුන් අඹරවමින් සුළඟ හතර අත ඇදෙන්නට වූයේය.
එක්වණම ……..
පාරෙ ඈත කොනෙන් මම ඔහු දුටිමි.
ඔහු බා ගත් හිසින් යුතුව ඔහේ ඇවිද යමින් සිටියේය. ඔහුට කතා කරන්නට තරම් වචන මා සතුව නොතිබිණි. මම ඔහු පසු පසින් දිව ගියෙමි. සියල්ල කළුවරක ගිලී ගොසිනි. ඒ වන විට වැහි පොද එකින් එක පතිත වීම ඇරැඹී තිබිණි.
”අනේ, ඔහොම පොඩ්ඩක් නවතින්න” අවසන මම අසිහියෙන් මෙන් කෑගැසීමි.
ඒ හඩට ඔහු නැවතිනි.
”පොඩි නංගියේ … ඔයා ?” ඔහු මිමිණුවේය.
මම වහා ඔහු වෙත පැන ඔහුගේ ගෙල වැළඳ ගතිමි. ඔහු මා තව තවත් තුරුළු කොට ගත්තේය. ඔහු නෙත් ඉවුරු බිඳ ගලා ආ කඳුළු කැට මගෙ කන් දෙපස උණුසුම් කරමින් පහලට ගලා ගියේය.
අපි එක්ව හැඩීමු.
” මෙච්චර දුරක් ආවෙ කොහොමද දෙයියනේ… මේ කළුවරේ?” හදිසියේ යමක් සිහියට නැගුනාක් සේ මා දෙස බලා ඔහු ඇසුවේය.
”මේක දෙන්න”
එල්ලා ගෙන හුන් මල්ලෙන් කබාය ගෙන මම ඔහු කර වටා දැමිමි. එය හීතල වැහි වැටුණු පෙර දිනෙක මා නොතෙමෙන්නට ඔහු විසින් පොරවා උණුසුම් කල කබාය විය.
” කොහෙද උන්නෙ මෙච්චර දවසක්… බලන් උන්නා හුඟාක් මං… එනකල්” පිළිතුරක් අපේක්ෂා නොකළද මම කීමි.
ඔහු විපිළිසර විය.
අපි බොහෝ වෙලා එකෙනෙකාගෙ දෑස් තුල කිමිදෙමින් හුන්නෙමු. කොතෙක් වේලා දැයි පවා අපි නොදත්තෙමු. එතුල සිඟිති අඩි තබමින් දිව යන පුංචි සුරංගනාවියක මට මුණගැසිණි. මින් පෙර කිසිදිනක මා ඈ දැක තිබුණේ ඇත. ඈ තැබූ සිඟිති පියසටහනක් පාසා වූයේ විශ්වාසයේ අපූරු හැඩතලයන්ය. ඈ ඔහුට මග කියනු ඇත. සුරතින් අල්වාගෙන ගමනාන්තය තෙක් රැගෙන යනු ඇත.
ඉදින්, කාලය එළඹ ඇත්තේය.
ඒ වන විටත් පොද වැස්ස හෙමි හෙමින් ඇදහැලෙමින් තිබිණ.
අපමණක් ආදරයෙන් පිරුණු ඔහු ගේ ගැඹුරු කාරුණික දෙනෙත ඉදිරියේ වූ මාවත වෙතට යොමු වී තිබිණි. එය වීදි පහන් වල ආලෝකයෙන් ප්රභාමත්ව ඔහු එනතුරු බලා ඉන්නා සෙයකි.
දිශාව ඔහු ඉදිරියේ පැහැදිලිය. ඔහු එහි යා යුතුය.
” රෑ බෝ වෙලා හුඟක් …ගෙදර යන්න පොඩි නංගියේ ” ඔහු මගෙ හිස මත අත තබමින් කීවේය. අවසන් වරට මම ඔහු වැළඳ ගතිමි. සියල්ල මොහොතකට නැවතිණි.
මෙතෙක් වේලා ඇදහැලුණු පොද වැස්ස කෙමෙන් මහා වරුසාවක් බවට පෙරැලිණි.
