ඒ වන විට හුදෙකලා දින බොහෝ ගණනක් මම ගෙවා තිබිණි.

ප්‍රාකාරයට එපිටින් ඇසුනේ මිනිසුන් කෑ කොස්සන් ගසන හඩකි. මම වහා ගෙමිදුලට දිව ගියෙම්. පිණි ජම්බු ගස පෙරදා රාත්රිරය තෙක් නොකඩවා ඇදහැළුණු වැහිදියෙන් පෙඟී ගොස් තිබිණි. ගසට බඩ ගෑම මඳක් දුෂ්කර වූයේ නමුදු අවසන ප්‍රාකාරය එපිටින් වූ දසුන දැක ගත හැකි පමණ එයට නැග ගන්නට මට හැකිවිණි.

ඒ සියළු මිනිසුන් අතර ගැඹුරු කාරුණික දෙනෙත හිමි ආදරණීය මිනිසා හිඳිනු මම දුටුවෙමි. මම ඔහු අන් සියල්ලන්ගෙන් වෙන් කොට හඳුනා ගතිමි. ඔහුගේ කෙස් වැටිය අවුල් ව ගොස් තිබිණ. දෙතොල් වියළී පඩු පැහැ ගැන්වී තිබුණු අතර මුහුණ මැළ වී අඳුරු වී ගොස් ය. කමිසය වැහි දියෙන් තෙත බරිත වී තිබිණි. එහි තැනින් තැන ඉරී ගොස් ය. ඉරුණු තැන් වලින් උණු ලේ බිඳු පිටතට කාන්දුවෙමින් තිබිණ.

ඔවුහූ මහ හඩින් බැණ වදිමින් ද නින්දා කරමින්ද සිටියහ.

ඔවුහු තම තමාට රිසි පරිදි වචන අහුලමින් ඔහුට දමා ගැසුවෝය. ඉන් ඔහු හදවත පැලී ගලන ලේ වල උනුසුම මට දැණිනි. එය මා දවා හළු කළේය.

මම උමතුවෙන් මෙන් කෑ ගැසිමි. එහෙත් එය අසන්නට කෙනෙක් ඔවුනතර නොවුණි. වහා ගෙතුළට දිව ගොස් බිත්තියේ එල්ලා තිබුනු මල්ල කරේ දමා ගත් මා ප්රා කාරයෙන් පැන පොදි කමින් පිටාර ගලන මිනිස් ගග මැදට දිව ගියෙමි.

”එයා හුඟක් හොඳ කෙනෙක්… කරුණාකරල නවත්වන්න ඕක”.. මම මිනිසුන් තල්ලූ කරමින් හඩමින් කෑ ගැසුවෙමි. එය අසන්නට තරම් කිසිවෙකු එහි නොවූයේය. මම ඔවුනට තෙරපී ගෙන ඔවුන් දෙපසට තල්ලූ කරමින් ඔහු සිටි ඉසව්වට  ගියෙමි.

එහෙත් ඔහු එතැන නොසිටියේය. දෙනෙත උහුලා ගත නොහැකි පමණ බර වී ඇති සෙයක් මට දැණිනි. හදවත පුපුරා හැලිණ.

කුණාටුවක සේයා ඇඳී ගියේය. අහස කළුවළාකුළු විසුරුවා හැර තිබිණි. සුළි නඟමින් හෝ හඩින් තුරු මුදුන් අඹරවමින් සුළඟ හතර අත ඇදෙන්නට වූයේය.

එක්වණම ……..

පාරෙ ඈත කොනෙන් මම ඔහු දුටිමි.

ඔහු බා ගත් හිසින් යුතුව ඔහේ ඇවිද යමින් සිටියේය.  ඔහුට කතා කරන්නට තරම් වචන මා සතුව නොතිබිණි. මම ඔහු පසු පසින් දිව ගියෙමි. සියල්ල කළුවරක ගිලී ගොසිනි. ඒ වන විට වැහි පොද එකින් එක පතිත වීම ඇරැඹී තිබිණි.

”අනේ, ඔහොම පොඩ්ඩක් නවතින්න” අවසන මම අසිහියෙන් මෙන් කෑගැසීමි.

ඒ හඩට ඔහු නැවතිනි.

”පොඩි නංගියේ … ඔයා ?” ඔහු මිමිණුවේය.

මම වහා ඔහු වෙත පැන ඔහුගේ ගෙල වැළඳ ගතිමි. ඔහු මා තව තවත් තුරුළු කොට ගත්තේය. ඔහු නෙත් ඉවුරු බිඳ ගලා ආ කඳුළු කැට මගෙ කන් දෙපස උණුසුම් කරමින් පහලට ගලා ගියේය.

අපි එක්ව හැඩීමු.

” මෙච්චර දුරක් ආවෙ කොහොමද දෙයියනේ… මේ කළුවරේ?” හදිසියේ යමක් සිහියට නැගුනාක් සේ මා දෙස බලා ඔහු ඇසුවේය.

”මේක දෙන්න”

එල්ලා ගෙන හුන් මල්ලෙන් කබාය ගෙන මම ඔහු කර වටා දැමිමි. එය හීතල වැහි වැටුණු පෙර දිනෙක මා නොතෙමෙන්නට ඔහු විසින් පොරවා උණුසුම් කල කබාය විය.

” කොහෙද උන්නෙ මෙච්චර දවසක්… බලන් උන්නා හුඟාක් මං… එනකල්” පිළිතුරක් අපේක්ෂා  නොකළද මම කීමි.

ඔහු විපිළිසර විය.

අපි බොහෝ වෙලා එකෙනෙකාගෙ දෑස් තුල කිමිදෙමින් හුන්නෙමු.  කොතෙක් වේලා දැයි පවා අපි නොදත්තෙමු. එතුල සිඟිති අඩි තබමින් දිව යන පුංචි සුරංගනාවියක මට මුණගැසිණි. මින් පෙර කිසිදිනක මා ඈ දැක තිබුණේ ඇත. ඈ තැබූ සිඟිති පියසටහනක් පාසා වූයේ විශ්වාසයේ අපූරු හැඩතලයන්ය. ඈ ඔහුට මග කියනු ඇත. සුරතින් අල්වාගෙන ගමනාන්තය තෙක් රැගෙන යනු ඇත.

ඉදින්, කාලය එළඹ ඇත්තේය.

ඒ වන විටත් පොද වැස්ස හෙමි හෙමින් ඇදහැලෙමින් තිබිණ.

අපමණක් ආදරයෙන් පිරුණු ඔහු ගේ ගැඹුරු කාරුණික දෙනෙත  ඉදිරියේ වූ මාවත වෙතට යොමු වී තිබිණි. එය වීදි පහන් වල ආලෝකයෙන් ප්‍රභාමත්ව ඔහු එනතුරු බලා ඉන්නා සෙයකි.

දිශාව ඔහු ඉදිරියේ පැහැදිලිය.  ඔහු එහි යා යුතුය.

” රෑ බෝ වෙලා හුඟක් …ගෙදර යන්න පොඩි නංගියේ ” ඔහු මගෙ හිස මත අත තබමින් කීවේය. අවසන් වරට මම ඔහු වැළඳ ගතිමි. සියල්ල මොහොතකට නැවතිණි.

මෙතෙක් වේලා ඇදහැලුණු පොද වැස්ස කෙමෙන් මහා වරුසාවක් බවට පෙරැලිණි.

ඒ වන විට ඔහු මා එහි තබා ගොස් බොහෝ වේලා ගත වී තිබිණි.

මම වැව් කණ්ඩිය මත හිඳගතිමි. මා තුල වැඩෙමින් තිබූ  බිය සහ නොසන්සුන්කම පලවාහරිමින් එකෙණෙහිම ඈතින් ඔහුගෙ රුව මතුව එනු පෙනිණි. ඔහු මට අත වැනුවේය. මමද පෙරළා අත වැනුවෙමි. සැඳෑ කිරණින් ඔහුගේ මුහුණ  බැබැළෙමින් තිබිණ. ජල තලය රන් වන් පාටින් දිලිසිණි.

” ඇස් දෙක වහගන්න ” ඔහු ඈත සිටම මට හඩගා කීවේය.

”ඒ මොකටද?” මම ඇසීමි.

” චුට්ටකට ඇස් දෙක වහගන්නකෝ….ඔන්න හොරෙන් බලන්න එහෙම බැහැ..ඇහුණද?” පුංචි තරවටුවක ස්වරූපයෙන් ඔහු කීවේය.

” හා…හරි” සිත තුළ නලියන කුහුලට ඉඩ දෙමින් මම දෙනෙත් පියා ගතිමි.

විනාඩි කිහිපයකට පසු….

”දැන් හෙමින් ඇස් අරින්න” ඔහු මට සමීපවී කිවේය. ඔහුගේ සුරත මාවෙත දිගුවී තිබිණි. එ මත ලිහිණියෙකු වසා සිටියේය. දීප්තිමත් තියුණු දෙනෙතක් සහිත අළු මිශ්‍රිත සුදු පැහැති ලිහිණියෙක්….

” තෑග්ගක්…. !” මගේ නෙතට එඛෙමින් ඔහු කීවේය.

මම විස්මයෙන්ද ප්‍රීතියෙන් ද මොහොතකට විසඥ වී ගියෙමි.

එය මා ලද අපූර්වතම සොඳුරුතම මෙන්ම වටිනාම තෑග්ග වූයේය. එතැන් පටන්, සොඳුරු ලිහිණි කිරිල්ල නිරතුරු මා නෙත පෙලන කඳුළු වල සීතලත් ඉඳහිට හෝ දුර ඈතක සිට මා වෙන එන සිනාවක උණුහුමත් විඳිමින් මගේ කවුළුව අද්දර රැඳී සිටින්නීය. තවදුරටත් මා හුදෙකලා නොවනු වස්  හැම මොහොතකම ළඟ දැවටෙන්නීය.

එබැවින් , හුදෙකලාව තව දුරටත් හුදෙකලා විය.

මා මෙලොවෙහි හුදෙකලා නොවනු වස් ඔහු මට ළිහිණියක තෑගි කොට තිබිණ.

හිම මිනිසාගෙ නාසය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් දිගු වී විකාර රූපයක් වූයේය. ඒ දැක දෙනෙත් වලින් කඳුළු පනිනතුරු අපි සිනාසුනෙමු.

”අහසය එහි වහල
පොළොවය නිදන සයනය
ඔබ වටේ මං ඉන්නකොට
මං වටේ ඔබ ඉන්නකොට
බිත්ති මොකටද හීන ගෙදරට?”

ඔහු හෙමින් මිමිණුවේය.

මම ඔහුගේ ගැඹුරු දෙනෙතට ඉහළින් එබී බැලීමි.

”ඔව්, පොඩි නංගියේ…..මේ විශ්වය තමයි අපේ නවාතැන” ඔහු මට කීවේය.

” ආදරය සෙවිලි කල ලිපිනයක් නැති නවාතැනක්… ඉඳහිට හිනාවෙන, නිතරෝම වැලපෙන දරුවො ඉන්න නවාතැනක්…කොටින්ම ආණ්ඩුවත් පිළිගන්නෙ නැති පවුලක් තියෙන නවාතැනක් ඒක” ඔහු කියා සිටියේය.

මම ඔහුගේ දෑසට එබීගත් වනම උන්නෙමි.

ඔහූ කීවේ ඇත්තකි. අප අවට අපේ නවාතැන මේ යයි කීමට තරම් නිශ්චිත ස්ථානයක් ඔහුටත් මටත් නොතිබුණි. එහෙත් එය මේ විශ්වය තුල කොතැනක හෝ ඇති බව පමණක් අපි ඉතා හොඳින් දැන සිටියෙමු.

”මේ වගේම රෑට අහසේ පායන තරු දිහා හුඟ වෙලාවක් බල බලා ඉන්න පුළුවන් නම්…නේද?” මම ඇසීමි.

දහවලක උල්කාවක් ඔහු ගේ හදවත මතට කඩා වැටිණි.

සුසුමක් වාතලයට මුසු ව ගියේය.

රාත්‍රිය සදාකාලිකව අපෙන් සැඟව තිබිණ.

එහෙත් තරු එඛෙන, තරු කඩා වැටෙන එවන් රාත්‍රින් හිදීත් අප වෙනුවෙන් ඉඩක් අවකාශය තුල ඉදි වී තිබුණේය.

රාව ප්‍රතිරාව නංවන කුරුළු කූජනයෙන් හාත්පස ප්‍රමුදිතව තිබුණේය. අතොරක් නැති ව කරන කිචි බිචිය පරිසරය සිසාරා ගිගුම් දුන්නේය. මේ අපූරු උදෑසනේ උන්ටත් දොඩමලූ වන්නට තරම් කාරනා බොහෝ මුණ ගැසී ඇතැයි මට සිතුණි.

තුරු පෙළ සැඩ කිරණ අවුරමින් යෝධ පියස්සක් තනා තිබුණේය. අපි විසල් තුරු පියස්ස යටින් ගමන් කරමින් උන්නෙමු. විටෙක තෙත පිණි වලින් පහර දෙමින් ද තවත් විටෙක තුරුපත් හා මල් පෙති වලින් දමා ගසමින්ද ඔවුහූ අපට ආදරයෙන් තරවටු කලහ.

අද ඔයා හරි ලස්සනයි…. නිල්පාට පුංචි ලස්සන හීනයක් වගේ. ඒක මං අරන් තියාගන්නව… පරිස්සමට

ඔහු මගේ නෙතට එඛෙමින් කීයේය.

ඔයත් ලස්සනයි නෙ… දන්නවද ලස්සන මොන වෙලාවටද කියල? ඔහුගෙ දෙනෙත් හා රණ්ඩු වෙමින් ම මම ඇසීමි.
දොයියගත්තහම ද? මං නිකං යමරජ්ජුරුවෝ වගේ නේ ?
ඔහු මහා හඩින් සිනාසෙන්නට වූයේය.

නැහැ….නැහැ..නැහැ….දේවදූතයෙක් වගේ , හැමෝටම ආදරේ කරන මම කීමි.
එහෙනම් ඉතිං දේවදූතයො පෙත්සම් ගහයි
තාම එහෙම කළේ නැහැනේ ඉතිං…ඒ කියන්නේ ඒගොල්ලොත් පිළිගන්නව.

මං ලස්සන කතාවක් නම් දන්නේ නැහැ…. ඒත් මං සතුටෙන් ඉන්නව ඔයා ලඟදි ..මං දන්නෙ එපමණයි…. එපමණයි… එපමණයි
ඔහුගේ දෙනෙත යළිත් වතාවක් අනන්තය සිරකර ගත්තේය.

මගෙ නෙතට කඳුළු පුරන හැමට විටම තෙත් වූයේ ඔහුගේ නෙතය. මහද දුකින් බර වෙන හැම විටම සුසුම් නැගුණේ ඔහුගේ මුවින්ය.
කඳුළු ම ඵල දරන බීජ පමණක් සිටුවා තිබුණු බිමෙක ඔහු එක උණුසුම් සිනාවක් වපුරා තිබිණි. එබැවින් කඳුළු ඵල දරා බරවන කලෙක වුව එකම එක සිනා මලක් පූදන්නට එයට හැකිවිණි.
ඔයා පිළිගත්තත් නැතත් ඒක එහෙම තමයි … දේවදූතයෙක් …..
මම මුමුණා ගතිමි.

ඉවුර අසබඩ පන් ගාලේ කිරළුන් බිජු රකිමින් උන් හ.  දිය කාවෙකු දියේ ගිලෙමින් ද යළි මතුවෙමින් ද උදෑසන ආහාරය සඳහා ලහි ලහියේ මසුන් සෙවීමෙහි නිරතවිය.

අපි දෙපා ගඟ දියේ ගිල්වා ගෙන උන්නෙමු. සීතල දිය හෙමි හෙමින් පහලට ගලා ගියේය. ඉඳහිට කුඩා මසෙකු මතුවී අපේ පතුල් කිතිකවා එසැණෙන් සැඟව ගියේය.

ඔහු හමුවන හැම විටෙකම ඔහු වෙනුවෙන් යමක් රැගෙන යන්නට මම එකල පුරුදුව සිටියෙමි.

අපි මාරුවෙන් මාරුවල කුඩා මල්ලට අත දමමින් එහි තිබු කජුත් සීනි බෝලත් කෑවෙමු.

සියල්ල කා අහවර වීමෙන් පසු ඔහුගේ කතා මල්ල දිගහැරිණි. එහි එතෙක් වේලා සැඟව හුන් කෝල්යා හා බබායිගා යකින්නද, හිම කුමාරිය සහ කුරුමිට්ටෝ සත් දෙනාද පිළිවෙලින් මා ඉදිරියේ පෙනී සිටියෝය.
ඉනික්බිති, රතු හැට්ටකාරීද සිය කතාන්තර මා ඉදිරියේ දිග හරිමින් උන්නේය.

අවසානයේ හත් පෙති මල අතැතිව ශේන්යා පෙනී සිටියාය.
මල් පෙත්තෙ මල් පෙත්තෙ
උතුරු දෙසට – දකුණු දෙසට
නැගෙනහිරටත්- බටහිරටත්
ඉගිල ඉගිල මෙහැම දෙසට
කැරකීල ඇවිත් බිමට
මා කියන දේ කරදෙන් මට

ඕ මල් පෙත්තක් කඩා සුළගට විසිකරමින් කීවාය. එසැණින් ඈට ඕනෑ දේ කරගන්නට ඈට හැකිවිය.

අපිටත් හත් පෙති මලක් තිබුණ නම් ..නේද,  ශේන්යා නොපෙනී යන ඇසිල්ලේ මම ඔහුට කීවේමි.
හ්ම්….එහෙම වෙනව නම්
යළිත් ඔහු ගේ දෑසට අනන්තය සිර විණි.

එතැන් පටන් මට සිහින ලැබිණි. නොනිදා පහන් කල හැම රාත්‍රියක් වෙනුවෙන්ම මට සුරඟනන් පිරි සුවදායක නින්දක් ලැබිණි.

ඔහු මාවෙත සිහින සමගින් සුරඟනන්ද තිළිණ කර තිබිණ.

මම ඔහුට මඳක් ඈතින් ඔහු සමීපයෙහි වූ විසල් තුරට පිටුපා හුන්නෙමි. නිල් අහස තෙක් නැගී සවිමත් අතු පතර නන් අත විහිදුවමින් එතුර යෝධයෙකු සේ අප වසා ගෙන නැගී සිටියේය. හමායන මද සුලඟින් නැටවෙන තුරුපත් ද නැළැවෙන තණපත් ද නගන සිලි සිලි ය හැරුණු කොට අන් සියල්ල ගැඹුරු නිහඩතාවෙක ගිලී තිබුණි.

ඉවසීමෙහි සීමා රේඛා ක්‍රම ක්‍රමයෙන් කෙටි වෙමින් පැවතිණි. ඔහු හඩ අවදි කළේය.
එය ආදරයෙන් හා කරුණාවෙන් අපමණක් උණුසුම් වූත් තෙත් වූත් හඩකි.

ඊයෙ කණාමැදිරියො හුඟක් ආවා ගෙට….කළුවරේ…කවදාවත්ම නැතුව….  ඒ ගොල්ලො ආවේ ඇයි කියල දැන් දන්නව මං…  ඒ ගොල්ලන්ට කියන්න ඕනෙ වුනේ ඔයා අඩනව කියල

හ්ම්…ඊයෙත් හොඳට හඳ පායලා තිබුන…දැක්කද ? මම මහත් ආයාසයෙන් වචන ගැට ගැසුවෙමි.

ඔව්…ලොකුයි ඔහු කීවේය.

මං උදේ වෙනකල් ජනේලෙ සීමාවෙන් හඳ නොපෙනී යන තුරුම බලන් උන්න. හුඟා…..ක් සැරයක් වළාකුළු හඳ වහගෙන උන්නෙ, එතකොට කළුවර විතරමයි. ආයෙත් වළාකුළු ඈ……………තට පාවෙලා ගිහින් හඳ එළිය වැටිල තිබුණ. හුඟ වෙලාවක්….

සතුටත් ඒ වගෙයි.. වැහිල හුඟක් වෙලාවට. ඒත්, ඉඳ හිට එඛෙනව.. ඔහු ගැඹුරු සුසුමක් වා තලයට මුදා හරිමින් කීවේය.

කමක් නැහැ, හැමදාම කළුවර නැහැනෙ එහෙනම්….නේද ? කිසිම හැඩයක් නැති සිනා රේඛාවක් ආයාසයෙන් දෙතොල් මත අඳිමින් මම පෙරලා කීවෙමි.

ඔව්, ඉඳහිට එළියයි…ඒත් කළුවරයි හුඟක්…. ඒ හඩ කොහෙදෝ දුර ඈතක සිට මවෙත ආවා සේය.

ඔහු තම දෑසින් අනන්තය සිරකරගෙන සිටියේය.
කොපුල රූටා වැටුණු කඳුළු කැටක් තණපත් අතර සැඟවිණි.

එවිට ඔහු මාවෙත ට නැමී මූදූ වෙරළක් යි කීවේය.

ප්‍රථම වරට වෙරළක සුමුදු වැලි කැට මා දෙපා ස්පර්ශ කරනු මම විඳ ගත්තෙම්. වෙරළ මත විසිරෙන පෙණ පි~ු දෙපා කිතිකවමින් වැදි වැදී බිදී බිඳී විසිරෙන අයුරු විඳගත්තෙම්. වෙරල තීරයේ ගුල් හාරා විටෙක එතුලට එඛෙමින් ද යළි මතුවෙමින්ද දිවයන රන් පැහැ පුංචි කකුළුවන් ද, සමුදුරට ඉහළින් ගුවන සිසාරා නිදහසේ සැරිසරන ලිහිණින්ද ඔහු මා වෙත රැගෙන ආවේය.

විසිතුරු ඛෙලි කටුද, මූදු ගල් මල් ද මා වෙනුවෙන් වෙරළ මත අතුරා තිබුනා වැන්න. ඒ වන විට උණුසුම් මූදු සුළඟ විසින් මා තුල වූ හුදෙකලාවේත්, ශෝකයෙත්, වේදනාවෙත් හිම පවුරු එකින් එක දියකරන්නට පටන් ගෙන තිබිණි. එබැව් වැටහුනාක් මෙන් එක්වණම ඔහු මා තුරුළු කොට ගත්තේය.
ඔහුගේ මුදු දෙතොල මගේ නලලත මත… දෙනෙත් පියවිණි, කොපුල් තෙත් වී උණුසුම් වනු මට දැණිනි.

කොතරම් වෙලාවක් එසේ උන්නාදැයි මම නොදත්තෙමි.
නංගී
ඔහු මිමිණීය. වෙරළද, වාතලයද, දියරැළ ද එය උරා ගත්තේය. පෙනෙන නොපෙනෙන මානයේ ගහ කොළද, වළාකුළු ද, නිල් අහසද එය උරාගත්තේය. ආදරයේ සියළු විශ්වීය රටා ඔහු නෙත තුල සැරිසරනු මම එදින දුටුවෙමි. මුවගුළු හැරිණ.

එසේ ගොළු ළමයෙකු මුහුදු වෙරළකදී පළමු වරට කතා කිරීම ඇරඹීය.

විශාල වට රවුමක් සහිත හිස් වැස්මක් ද දෙපයට පාවහන් ද ලාගත් මම ගෙවත්තට පිය මැන්නෙමි. කිසිම කිසි දිනෙක නොදුටු, කිසිම කිසිදිනෙක නොදකිනු ඇතැයි මා සිතූ දිගු කන් ඇති, චෙරි ගෙඩියක් තරම් රවුම් නාසයක් ද ඒ දෙපසින් විහිදුනු දිගු කෙස් ගස් කීපයක්ද ඇති රෝස පැහැති අපූරු සත්වයෙකුගෙ හිසක් පමණක් මගේ පාවැසුම් මත නැගී මා හා, මා ලඟින්ම නිතරම ගමන් යන බව මම දැන සිටියෙමි.

ගෙවත්තේ ප්‍රාකාරය ඉස්මත්තට වන්නට විශාලව වැඩුණු පිණි ජම්බු ගසකි.

ඒ වනවිට එතැන ප්‍රාකාරයෙන් මෙපිට ලෝකයත් ඉන් එපිට ලෝකයත් අතර පාලමක් මා වෙනුවෙන් ඉදිවෙමින් තිබිණ. එකල මම කෙතරම් බොළද දරුවකූ වීද යත් ඒ වගක් නොදත්තෙමි.

පුරුදුකාරියක් සේ එක් එක් පසට විහිදුණු අතු ඉති මතින් සිහින් පා තබා මම ගස මුදුනට නැගුණෙමි. මා ගස මුදුනට නගිත්ම ඔහු විසල් ප්‍රාකාරයෙන් එපිට හිඳ මා එනතෙක් බලා හිඳ තිබිණි. මා දුටු සැණින් සිය ගැඹුරු කාරුණික දෙනෙත විහිදා ඔහු සිනාසුණේය.

මේ පැත්තට පනින්න…

ඔහු මට කීවේය. මඳක් පැකිළුණු මම ගස මතම රැඳී
උන්නෙමි.

බය වෙන්නෙපා…වැටෙන්න දෙන්නෙ නැහැ. මං අල්ලගන්නම්

ප්‍රථම වරට මම ඔහු මත විශ්වාසය තැබීමි. ඔහු මා වැටෙන්නට නොදී අල්ලා ගත්තේය.

නගරයේ වාහන දුමෙන් වැසී ගිය, ඝෝෂාකාරි ජනාකීර්ණ මාවත් පසුකොට ඔහු මා රැගෙන ගියේය. විඩාවෙන් හෙම්බත්වූ මිනිසුන්ද, දුකින් පිඩිත මිනිසුන්ද, අශ්වයන් සේ තරඟයට දුවමින්, එකිනෙකා හා පොරවදිමින් කෑ කොස්සන් ගසන මිනිසුන්ද, පළමු වතාවට මම එහි දිටිමි. ත්‍රාසයෙන් හා බියෙන් ඇලළුණු මා, ඔහුගේ සුරත මිටි කොට ඉතා තදින් අල්ලා ගතිමි. මදෙස බලා මදහසක් පෑ ඔහු මගේ අත ඔහුගේ විසල් දෑතට මැදිකරගත්තේය. පළමු වරට රැකවරණයේ සෙවණැල්ල මා මත එලෙෂ පතිතවනා යුරු සිහිනයෙන් මෙන් මම විඳගතිමි.

ඇයත් හිස් කඩදාසියත් පෑනත් එක්ව මෙලෙස දින ගණනාවක් ගත කොට තිබිණි. එහෙත් එම එකමුතුවෙහි කිසිදු ඵලයක් මේ මොහොත තෙක් බිහි කරන්නට ඔවුහූ අසමත් වී තිබිණි.

ඇය සුදු කරදාසිය දෙසට යළිත් නෙත් හෙළුවාය.

එය තවම හිස් ය.

පෑන දකුණතේ ඇඟිලි තුඩු වලට හිරවීගත් වනමය. ඇඟිලි තුඩු වලට ලේ පුරා රත් පැහැ ගැන්වී ඇත. අද දිනත් පෙර සේම ගෙවී යනු ඇතැයි පෑනට වුව සිතෙන්නට ඇත. ඇය දිගු සුසුමක් හෙලන්නට වෙර දැරුවාය. එහෙත්, සුසුම් පවා හීතලෙන් මිදී ඇති බව ඈට දැණිනි.
අවසන ඈ හිස්ම හිස් සුදුම සුදු කරදාසිය මත නිල් පැහැයෙන් මෙසේ සටහන් කළාය.

අතැඟිලි අතරින්
මිදී යන ජීවිතය
මවෙතින් ගිලිහෙන්නට නොදී
හැමවිටම ආදරයෙන් එක්කොට
මා මිට මොළවන
කටු අනින – හිම මිදෙන
කිළිපොලන සිසිරයේදිත්
ආදරයේ සහ රැකවරණයේ කබාය පොරවා
මා උණුසුම් කරමින්
වසත් අහසට මා මුදාහල
ආදරණීය මිනිසාණෙනි
මෙහි එන්න – යළි රැගෙන
සෙනෙහස් උණුසුම් සිනාරැල්ලක්
හද කොනෙක – නුඹෙ මතක
හීතලට ගල් වෙලා
නොමිමිණූ ආදරය
දෙතොලතර සිරවෙලා
කාරුණික උරමඩලෙ
හොවා හිස කියනෙමි
මං ඔබට ආදරෙයි මහ හුඟක් ..

හදවත කෙමෙන් සැහැල්ලූ වන බවක් ඈට දැණින. හුස්ම ඉහල පහල දැමීම මදක් පහසු වුනු සෙයකි. ඕ යළිත් කරදාසියට බර වූවාය.

බොහෝදෙනෙකු විසින් ඔහුගේ හදවත සපා කා තිබිණි. නින්දාවෙත් අපවාදයෙත් තියුණු උල් ගණනාවකින් ඇන එය සිදුරු කර තිබිණි. ඉන් වැගිරෙන ලෙයින් ඒ හදවත සිප ගන්නවුන්ගේ මුව පවා ලේ තැවරෙනු ඇතැයි ඔහු බිය වූයේය. එද, කිසිත් නොලබාම ඔහු ආදරය කළේය.

සියළු වේදනා තම හදතුල බහා මුද්‍ර්‍රා තබා දිගින් දිගටම ආදරයම කළේය.

හැමවිටම …

අසීමිත …

ඉවසිලිමත් …

උණුසුම් ආදරයක්….

පමණක් තිළිණ කළේය.